Leczenie padaczki opiera się na kilku podstawowych zasadach:

• precyzyjnym rozpoznaniem choroby, zwłaszcza gdy napady padaczkowe wystąpiły po raz pierwszy po trzydziestym roku życia bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej (wykluczenie np. guzów mózgu)
  zawsze jeżeli to tylko możliwe stosowanie monoterapii (politerapia w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem),
• wdrażanie leczenia – wprowadzanie leku powoli, aż do uzyskania odpowiedniej dawki
  odstawienie leczenia – powoli zmniejszając dawkę,
• zmiana leków – na zakładkę, powoli odstawiając jeden i powoli wprowadzając drugi,
• leczenie długotrwałe stosowanie odpowiedniego leku do konkretnego rodzaju napadu
  stosowanie odpowiednio dużej dawki leku,
• monitorowanie stężenia leku w surowicy – w niektórych przypadkach

Leczenie padaczki – leki pierwszego rzutu:

• napady pierwotnie uogólnione – kwas walproinowy
• napady wtórnie uogólnione – karbamazepina
• napady częściowe – karbamazepina
• zespół Westa – vigabatryna, sterydy, ACTH
• padaczka rolandyczna – karbamazepina

Leczenie napadu padaczkowego:

10 mg diazepamu powoli i.v. lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen
jeżeli napady nie ustępują – powtórzenie dawki, tlen
jeżeli napady nie ustępują – 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
jeżeli napady nie ustępują – diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
jeżeli napady nie ustępują – możliwe zastosowanie innych leków – fenobarbital, lidokaina, klometiazol
jeżeli napady nie ustępują – znieczulenie ogólne